الهى . آن نيز نه با زور و اجبار ، بلكه به‌گونهء پيش‌بينىشده در علم خداوند - تبارك و تعالى - و رقم خورده با قلم مشيت الهى . 4 - امام عليه السلام در اين خطبه تأكيد فرمود كه سرنوشت او در رفتن به عراق كشته شدن است . نيز اشاره فرمود كه گرگان ميان نواويس و كربلا ، بند از بند وى جدا خواهند كرد . يعنى اينكه او را به گونه‌اى زشت خواهند كشت . شايد نواويس و كربلا اشاره به تجمع و گسترش انبوه سپاه اموى در فاصله ميان اين دو منطقه باشد . آن حضرت با كسانى كه قصد پيوستن به وى را داشتند شرط كرد كه بايد در راه دوستى اهل بيت آماده جانبازى بوده خود را آماده لقاى الهى كرده باشند ، يعنى اين كه براى آنها سرنوشتى جز كشته شدن و شكيبايى بر زخم شمشير و نيزه نيست ! امام عليه السلام از اين سخنان چه چيز را اراده كرده بود . . . و چرا ؟ يك رهبر الهى همانند ديگر رهبران براى تحقق هدف هايش در پى آماده سازى عِدّه و عدّه است و براى رسيدن به آن به تهيه وسايل ظاهرى شناخته شده دست مىيازد . ولى او با رهبرانى كه تنها به دنبال پيروزى ظاهرى هستند تفاوت دارد . او يارانش را با هر ويژگىاى بر نمىگزيند ، بلكه آنان را از ميان كسانى همانند خودش انتخاب مىكند ؛ كه همه همّتشان كسب خشنودى خداوند باشد . يارانى هدايت شده و هدايت كننده كه با آگاهى از سرنوشت در راهى ناهموار و پر از بيم و خطر ره مىسپرند . رهبر الهى با گزينش ياران خود از ميان چنين مردانى نقشه كار و نوع رويارويى خويش را ترسيم مىكند ؛ و در اين مسير به همه كسانى كه به او مىپيوندند اعتماد نمىكند . زيرا ممكن است بسيارى از آنها طمعكار و اهل ريا و گناه باشند ؛ كه بايد آنان را آزمود . كاروان حسينى نيز پيش از رسيدن به ميدان رويارويى از وجود چنين عناصرى بايد پاك مىشد . از اين رو با اعلام و تأكيد [ امام ] بر اين كه سرنوشت آنان قتل و شكيبايى بر شمشير و نيزه است ؛ و چنين كارى جز از فدائيان حقيقى و مشتاقان ديدار پروردگار ساخته نيست ، آزمايش مىشدند . اين آزمايش روش معمول همه رهبران الهى است ؛ و قرآن كريم درباره اين سنت در آزمايش نهر به دست طالوت عليه السلام چنين مىفرمايد :